vasilakos sept2020  bronx delivey2

  topiki agora teva4 

 

 

ΑΡΘΡΑ
Typography

Γράφει Γεωργία Γιώτα, φιλόλογος

 «Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα και θα αισθανθείς μέσα σου να λαχταρίζει κάθε είδος μεγαλείου»(Δ. Σολωμός)

Όταν είσαι νέος και μελετάς τα αρχαία κείμενα, αυτά τα αποστάγματα σοφίας και ουσιαστικής παιδείας, δεν μπορείς πάντα να εκτιμήσεις όσο τους πρέπει, την αξία και τη διαχρονικότητά τους. Τι είναι αυτό που τα καθιστά αναλλοίωτα στο χρόνο και τις συνθήκες και τι σημαίνουν όχι μόνο για τον ελληνικό, αλλά και για τον παγκόσμιο πολιτισμό, οι ιδέες και τα μηνύματα που πάνω τους στηρίχθηκε το παγκόσμιο πολιτικό, κοινωνικό και ηθικό γίγνεσθαι.
Όσο όμως μεγαλώνεις, άρα και εξελίσσεσαι, επιδιώκοντας την πολυπόθητη αυτοπραγμάτωση που θα σε οδηγήσει στην αυτογνωσία και τον αυτοσεβασμό, συνειδητοποιείς εκείνα τα νοήματα που χάρη σε αυτά μπορείς να νιώθεις ξεχωριστή τιμή και περηφάνια για τούτα τα «ιδιαίτερα» γονίδια που έχεις κληρονομήσει και που άλλοτε μέσω του συλλογικού ασυνειδήτου, άλλοτε μέσω ενός γενεαλογικού μυστικού εθνικού «διαλόγου» και άλλοτε μέσω μιας εμφανούς συμπεριφοράς, σε κάνουν να νιώθεις, να σκέφτεσαι και να φέρεσαι με έναν τρόπο καθαρά ελληνικό. Έναν τρόπο που έχει τη δύναμη και τη δυνατότητα άλλοτε να σε κατευθύνει προς στην καταστροφή και άλλοτε να σε καθοδηγεί προς το φως και το διάλογο με την αιωνιότητα.
Ως λαός και ως έθνος έχουμε σαφώς ελαττώματα. Η μακραίωνη ιστορία μας (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε)βρίθει σχετικών ατυχών περιπτώσεων και πολυπληθών παραδειγμάτων. Και οφείλουμε, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς πρωτίστως με τον εαυτό μας, να το παραδεχτούμε, αν θέλουμε να βελτιωθούμε. Η έριδα(γνωστή και μη εξαιρετέα από το γάμο του Πηλέα και της Θέτιδας), η διχόνοια(που προκάλεσε τον 5ο αιώνα τον πιο σκληρό και αιματοβαμμένο εμφύλιο ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις της εποχής, Αθήνα και Σπάρτη και την οποία αναθεμάτισε ο Κολοκοτρώνης στον περίφημο λόγο του προς τους νέους στην Πνύκα), ενίοτε η προδοσία(από το διαβόητο Εφιάλτη στη μάχη των Θερμοπυλών μέχρι τον Ανδρόνικο Δούκα στη μάχη του Ματζικέρτ-για να μην επεκταθούμε σε πράξεις ομοεθνών μας στη νεότερη ιστορία μας που πληγώνουν την εθνική μας συνείδηση και περηφάνια), το ρουσφέτι(κατάλοιπο της τουρκοκρατίας, ως λέξη και έννοια και συνάμα κατάρα από την εποχή δράσης του Ιωάννη Κωλέττη, όταν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις να σταθεί στα πόδια του) είναι πληγές που προσπαθούμε να κλείσουμε και να θεραπεύσουμε, αλλά δυστυχώς μερικές φορές ανοίγουν ξανά, μας ταλαιπωρούν, μας βασανίζουν, μας προβληματίζουν, μας εγκλωβίζουν σε λάθη και μας καθηλώνουν σε ξεπερασμένες νόρμες.
Είναι όμως και εκείνες οι φορές(πολλές και υπέροχες, γεμάτες ελπίδα, αισιοδοξία και φως) για τις οποίες είμαστε και δηλώνουμε περήφανοι και ευλογημένοι για όσα τούτος ο μικρός τόπος με την τόσο μεγάλη ιστορική κληρονομιά, ο πλημμυρισμένος από θάλασσα και ήλιο, χρώματα και αρώματα, μυρωδιές και γεύσεις, αυτή η μικρή γεωγραφική κουκίδα που όσοι την επισκέφτηκαν και τη γνώρισαν μαγεύτηκαν όχι μόνο από τις ομορφιές της, αλλά από αυτή ακριβώς τη μοναδικότητά της, μας προσφέρει απλόχερα. Και που καταγράφονται στο νου και την ψυχή μας είτε ως πράξεις του παρελθόντος είτε ως στιγμές του παρόντος, αλλά σίγουρα ως επενδύσεις του μέλλοντος.
Η Κατερίνα, η νεαρή κοπέλα που υπηρετεί με εποχική σύμβαση στην Πολιτική Προστασία και που το καπνισμένο της πρόσωπο(πιο όμορφο και πιο γοητευτικό από ποτέ!) ρίχτηκε με απαράμιλλη γενναιότητα στη μάχη κατάσβεσης της φωτιάς που μαινόταν για ώρες στο δήμο Σαρωνίδας, για να γλιτώσει περιουσίες και κυρίως για να σώσει ανθρώπινες(πολύτιμες) ζωές. Οι συμπατριώτες μας στα απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου(επίκαιρο παράδειγμα οι ακρίτες του Καστελλόριζου, μήλον της έριδος και πόθος ανεκπλήρωτος για αυτούς που εποφθαλμιούν την οικειοποίησή του), όλοι οι ακρίτες όλων των συνόρων μας, δηλώνουν απερίφραστα, ως άλλοι Λεωνίδες, ότι «τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», έτοιμοι να προασπίσουν ό,τι αγαπούν περισσότερο, την πατρίδα τους. Πριν λίγες ημέρες, οι Έλληνες ομογενείς της Αυστραλίας και των Η.Π.Α. προχώρησαν σε συντονισμένες άμεσες ενέργειες προκειμένου να αναδείξουν την τουρκική προκλητικότητα, προασπίζοντας το δίκαιο, υπερασπίζοντας τη μητέρα πατρίδα.
Ένας λαός που παρόλα τα λάθη και της αδυναμίες του δεν σταματά να συγκινεί σε κάθε περίπτωση με ό,τι ο ίδιος ονομάζει ελληνικό φιλότιμο και ελληνική ψυχή. Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει ένα λαό που μπορεί στα εύκολα λίγο να γκρινιάζει, λίγο να δυσανασχετεί, λίγο να αφήνεται, αλλά στα δύσκολα να είναι ενωμένος σαν γροθιά, υψώνοντας το ανάστημά του, τοίχο απροσπέλαστο σε όποιον τολμήσει να διαρρήξει εκείνους τους δεσμούς που τους θεωρεί ευλαβικά ιερούς, άρα και συνεκτικούς;
Το μυστήριο λύνει ο πατέρας της ιστορίας, Ηρόδοτος, όταν αναφέρεται στην απάντηση που έδωσαν οι Αθηναίοι στους απεσταλμένους της Σπάρτης και τον Αλέξανδρο, γιο του Μακεδόνα Αμύντα, όταν οι τελευταίοι φοβήθηκαν ότι οι Αθηναίοι, υπακούοντας στο μήνυμα που τους μετέφερε ο Αλέξανδρος από το στρατηγό Μαρδόνιο για υποταγή στους Πέρσες(με τα αντίστοιχα ανταλλάγματα φυσικά!) συνομολογήσουν ανίερη συνθήκη με αυτούς. Η απάντηση των Αθηναίων ήταν αποστομωτική και καθηλωτική. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση οι Αθηναίοι, παρόλες τις διαφορές με τη Σπάρτη, να προδώσουν συν-Έλληνες. Ο λόγος ήταν απλός και ξεκάθαρος: «αὖτις δὲ τὸ ῾Ελληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα». Τὸ Ὅμαιμον, τὸ Ὁμόγλωσσον, τὸ Ὁμόθρησκον καὶ τὸ Ὁμότροπον λοιπόν. Αυτοί είναι οι συνεκτικοί δεσμοί που όχι μόνο ενώνουν τούτο το λαό, αλλά τον καθιστούν συμπαγή και άρρηκτο σε ό,τι προσπαθεί να εισβάλλει, διαταράσσοντας αυτή την ενότητα. Και είναι αυτοί οι κρίκοι που στα δύσκολα μετατρέπονται σε μία κοινή αλυσίδα με την οποία δένονται όλοι, όχι για να στερηθούν, αλλά αντίθετα για να κερδίσουν ή να διατηρήσουν την πολυπόθητη ελευθερία τους. Και ο λαός μας ξέρει πολύ καλά να τιμά, να αποτιμά και να εκτιμά την ελευθερία του.
…Το πιο βαθύ σκοτάδι επικρατεί λίγα μόνο λεπτά πριν η αυγή ροδίσει…
«Κατοίκησα μια χώρα που ‘βγαινε από την άλλη, την
πραγματική, όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου.
Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί
να τηνε βλέπω.
Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο κι Αρχίλοχο.
Μά ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα.
Κι έπιασα σιγά-σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την καλύψω τη χώρα που αγαπούσα.
Μην και κανείς ιδεί το κάλλος. Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει»(Ελύτης, «Ο Μικρός Ναυτίλος»)

e-max.it: your social media marketing partner

mbgif2

 joinbanner2

bronx delivey1

 

 

 

!-- Go to www.addthis.com/dashboard to customize your tools -->