vasilakos noemvrios 2020  bronx delivey2

  topiki agora teva4 

 

 

ΑΡΘΡΑ
Typography

Γράφει η Γεωργία Γιώτα, φιλόλογος

«Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι

 σκυμμένο προς τα δάκρυα του

 κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων

 το δρόμο της θα πάρει»(Καρυωτάκης, «Νύχτα»)

  Όταν ακούμε ή τουλάχιστο όταν ακούγαμε σε πιο «αθώες» εποχές για θλίψη, μελαγχολία, κατάθλιψη, ο νους μας έπλαθε στοχευμένα την εικόνα ενός ανθρώπου σχετικά μεγάλης ηλικίας, πού έχει διανύσει κάποια αξιοσημείωτα χιλιόμετρα ζωής, του οποίου σίγουρα η πορεία προς Εμαούς δεν ήταν εύκολη ούτε ρόδινη και που αν και έχει υποστεί  πολλά, ωστόσο κατάφερε να μη λυγίσει. Κάποια όμως συμβάντα άφηναν τέτοιο αποτύπωμα στον νου του και τραυμάτιζαν με τέτοιο τρόπο έναν ήδη ευαίσθητο ψυχισμό, ώστε όταν έρχονταν εκείνες οι απειλητικές στιγμές της ακροβασίας ανάμεσα στην ισορροπία και το κενό, το στέρεο έδαφος και το χάος, οι πιθανότητες να αφεθεί και να παρασυρθεί στην άβυσσο αυξάνονταν επικίνδυνα.

  Και ξαφνικά…ήλθαν οι μέλισσες! Και τα πράγματα εξελίσσονται πια διαφορετικά. Και τα γεγονότα μάς προλαβαίνουν. Και οι σκέψεις πληθαίνουν. Και τα συναισθήματα δεν προλαβαίνουν…ούτε να συνειδητοποιηθούν ούτε να αφομοιωθούν ούτε να εκφραστούν.

  Τα τελευταία χρόνια, κυρίως την δεκαετία που διανύουμε, πληροφορούμαστε και διαπιστώνουμε στον περίγυρό μας περιπτώσεις νέων ανθρώπων που υποφέρουν από μελαγχολία, θλίψη, αίσθημα κενού, ματαιότητας ή και τάση παραίτησης που εμποδίζει ή παρενοχλεί κάθε προσέγγιση ή προσπάθεια που κατευθύνει τη ζωή προς τη συνέχεια, την εξέλιξη, το νόημά της. Και είναι φορές που η ζωή, ύψιστο,  υπέρτατο και μυστήριο και θαύμα,  μετατρέπεται σε μια «αξημέρωτη νύχτα», όπως αναφέρει ο ποιητής, τη στιγμή που θα έπρεπε να είναι ολόκληρη  «νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια» και μέρα γεμάτη όνειρα, μέρα γεμάτη ελπίδα…και φως…και χρώμα.

   Ειδικοί μιλούν και προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Με το επιστημονικό τους κύρος, την εγκυρότητα της σκέψης και του λόγου τους πλησιάζουν τη φωτιά. Αλλά όσοι είμαστε κοντά σε αυτή τη «φωτιά» των νέων, όσοι επωφελούμαστε έστω και λίγο από τη θερμότητα και το φως της, ακόμα κι αν δεν είμαστε οι πλέον ειδικοί και καθ΄ύλην αρμόδιοι, ξέρουμε πως κάποιες καταστάσεις δεν τις προσεγγίζεις πάντα με τη λογική. Οι προθέσεις της καρδιάς ενίοτε φωτίζουν ένα άλλο μονοπάτι που μπορεί να είναι πιο μακρύ, αλλά ίσως φτάνει με περισσότερη ασφάλεια στο στόχο.

  Την τελευταία δεκαετία βιώνουμε πολλά και πρωτόγνωρα. Περάσαμε τόσο από Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες, Κίκονες, Σκύλλα και Χάρυβδη, όσο και από κακές μάγισσες, άγριους λύκους, φθονερές μητριές, θηρία με πρωτόγονα ένστικτα, έτοιμα να κατασπαράξουν. Κι όμως, η ελπίδα, το κουράγιο, η δύναμη, η ροπή για ζωή δεν σταμάτησαν. Αλλά…λησμονήσαμε κάτι: τούτη η γενιά δεν είναι, όπως τουλάχιστο η προηγούμενη, «σαν έτοιμη από καιρό, σα θαραλλέα» να αντιμετωπίσει με σθεναρή αποτελεσματικότητα τη θύελλα που ξέσπασε. Όχι φυσικά γιατί δεν είναι ικανή, όχι γιατί δεν διαθέτει ευφυΐα, δυνατότητες, ικανότητες. Κάθε άλλο. Το πρόβλημα εστιάζεται αλλού: η φαρέτρα της ψυχής τους,  το οπλοστάσιο του νου τους δεν είναι επαρκώς εφοδιασμένα με όλα τα όπλα. Δεν διαθέτουν όλα τα αμυντικά συστήματα, εκείνα με τα οποία θα αντιμετωπίζουν κάθε νέα εισβολή. Και όσο και να μας βαραίνει συνειδησιακά, έχουμε και εμείς, οι μεγαλύτεροι και καλύτερα «οπλισμένοι», μερίδιο σημαντικής ευθύνης σε αυτό.

  Ασφαλώς και αγαπάμε τα παιδιά μας. Ασφαλώς και νοιαζόμαστε και ενδιαφερόμαστε για τα παιδιά από οποιαδήποτε θέση και σε οποιοδήποτε ρόλο. Ασφαλώς και θέλουμε το καλύτερο για αυτά, μια ποιοτική ζωή, μια ελπιδοφόρα ζωή, μια πολλά υποσχόμενη ζωή. Αλλά ακριβώς ό,τι ξεπερνά το μέτρο, αποτελεί ύβρη. Και ό,τι αποτελεί ύβρη καθίσταται απειλή και μάλιστα ύπουλη. Μέσα στην υπέρμετρη αγάπη μας, μέσα στη χωρίς όρους και όρια προστασία μας,  μέσα στον υπερβολικό φόβο μας να τα προστατέψουμε από κάθε υπαρκτή ή ανύπαρκτη απειλή, πραγματική ή αποκύημα της δικής μας φαντασίας, αλλά και σε μια προσπάθεια να ξεπλύνουμε συνειδησιακούς φραγμούς και ενοχές, μέσα από την ηχηρή, αλλά εξαναγκαστική και πολλές φορές αιτιολογημένη ισχυρή απουσία μας, κλείσαμε τα παιδιά μας σε ένα χρυσό κλουβί. Με πολλές ανέσεις, με πολλές παροχές, αλλά έγκλειστα σε χρυσό μεν, κλουβί δε.

  Τρέχουμε έτσι να προλάβουμε κάθε λογική ή παράλογη επιθυμία τους, υποκαθιστούμε ρόλους, αντικαθιστούμε συμπεριφορές, παρέχουμε τα πάντα, ανεχόμαστε τα πάντα, δεν τους αρνούμαστε το παραμικρό, δικαιολογούμε κάθε ατόπημά τους, αιτιολογούμε κάθε απαίτησή τους, από φόβο μήπως…, από άγχος μήπως…, από ενοχές μήπως… Αλλά με τον τρόπο αυτό, που σίγουρα επιλέγεται με τις καλύτερες προθέσεις και με τους πιο αγνούς σκοπούς, τα παιδιά μας ευνουχίζονται, ακρωτηριάζονται συναισθηματικά, ερμηνεύουν με λάθος τρόπο τα κατά τα άλλα σωστά μηνύματα, χάνουν τον προσανατολισμό τους, δεν αντιλαμβάνονται τις κόκκινες γραμμές. Και τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος ο νους και η ψυχή να χάσουν το δρόμο τους και πάνω από όλα την ισορροπία τους…

  Στη ζωή χρειάζονται και τα λάθη και τα πάθη. Και οι όροι και τα όρια. Και η ατομική προσπάθεια και η προσωπική ευθύνη. Και αυτά διδάσκονται και μαθαίνονται για να γίνουν βίωμα και τρόπος ζωής. Οι μάχες της ζωής δεν κερδίζονται με την αφειδώλευτη παροχή όπλων, αλλά με το να μάθεις πώς να τα χρησιμοποιείς και μάλιστα τη δύσκολη ώρα της μάχης.

  Παρέχουμε στα παιδιά μας με αγάπη και από αγάπη και του πουλιού το γάλα. Αλλά αυτό που έχουν ανάγκη τελικά δεν είναι το γάλα του πουλιού, αλλά το ίδιο το πουλί, δηλαδή την ελπίδα και το όνειρο.

«Η ομίχλη δεν καταργεί τον ουρανό
αν όμως εστιάζεις
μεσ’ από μηχανή
αυτόματης θλίψης
δεν θα διακρίνεις ποτέ
αν το όνειρο
είναι σκοτάδι
ή φως
που για πένθος
ντύθηκε στα μαύρα»(Γ.Λαμπράκος)

Στη μνήμη της όμορφης νεαρής φοιτήτριας από τα Τρίκαλα που βιάστηκε να φύγει νωρίς….θεωρώντας πως κάπου αλλού είναι κάπως καλύτερα…

Γεωργία Γιώτα, φιλόλογος

e-max.it: your social media marketing partner

mbgif2

 joinbanner2

bronx delivey1

 

 

 

!-- Go to www.addthis.com/dashboard to customize your tools -->