Άνοιξε σήμερα το ετήσιο παζάρι της Καρδίτσας, όμως όποιος περίμενε ένα ετήσιο γεγονός παλαιότερων χρόνων θα απογοητευτεί.
Το μέγεθος είναι εμφανώς μικρότερο μια βόλτα «πάνω – κάτω» και η αίσθηση περισσότερο μεταβατική παρά εορταστική: λιγότερα περίπτερα, μικρότερος αριθμός επισκεπτών και ένα παζάρι που μοιάζει να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε παράδοση και οικονομική πραγματικότητα.
Στους πάγκους με τα μικροαντικείμενα και τα ηλεκτρονικά παρατηρεί κανείς πωλητές που προέρχονται από μεταναστευτικές ομάδες (π.χ. από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές ή κάπου από εκεί), οι οποίοι έχουν αναλάβει μεγάλο μέρος της εμπορικής κίνησης σε συγκεκριμένες κατηγορίες προϊόντων, αντικαθιστώντας τους πωλητές αφρικανικής καταγωγής. Οι έμποροι Ρομά παραμένουν εμφανείς σε παραδοσιακούς κλάδους του παζαριού — χαλιά, κάλτσες, εσώρουχα και παρόμοια — όπως συνέβαινε και στο παρελθόν. Σε αρκετά περίπτερα διατίθενται προϊόντα με αμφιβόλου γνησιότητας μάρκες, σε τιμές πολύ χαμηλότερες από τα καταστήματα (συνήθως στο 10–20% των κανονικών τιμών), γεγονός που μπορεί να προσελκύει πελατεία αλλά δημιουργεί και ερωτήματα για την ποιότητα και τη νομιμότητα.
Οι καιρικές συνθήκες έφεραν και πρακτικά προβλήματα: μετά την πρόσφατη βροχόπτωση πολλά σημεία του χώρου συγκέντρωσαν νερό. Οι ίδιοι οι πωλητές τοποθέτησαν παλέτες ώστε να διευκολυνθεί η διέλευση του κόσμου, μια λύση πρακτική αλλά πρόχειρη, που δείχνει την αδυναμία υποδομών.
Στα παραπάνω να προσθέσουμε ότι το λουνα παρκ που δεν «ήρθε» ούτε φέτος, αποτελεί σαφή μειονέκτημα για το θεσμό καθώς γενιές και γενιές μεγάλωσαν με τη «ρόδα», την μπαλαρίνα, το «ταψί», το «γύρο του θανάτου» κλπ. Το λούνα παρκ αποτελούσε παραδοσιακά πόλο έλξης.
Αυτό που ακόμη διατηρεί το παζάρι σε υψηλά στάνταρ είναι τα γαστρονομικά καλέσματα — οι χαλβάδες ταψιού, τα ψητά αρνιά και οι γουρουνοπούλες που εξακολουθούν να «σπάνε μύτες» και να θυμίζουν τον ετήσιο χαρακτήρα της εκδήλωσης.
Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση απαξίωσης: το παζάρι δεν παρουσιάζει την παλιά του αίγλη, η εμπορική του σύνθεση έχει αλλάξει, και οι επισκέπτες είναι πολύ λιγότεροι και μοιάζουν πιο συγκρατημένοι. Είχαμε γράψει παλαιότερα υπέρ της διατήρησής του αλλά να «ξανασκεφτούμε» το πώς πρέπει να εξελιχθεί
Το παζάρι της Καρδίτσας δεν έχει απαραίτητα «τελειώσει», αλλά εξελίσσεται. Αν θέλουμε να παραμείνει ζωντανό και να μην κλείσει «από μόνο του», απαιτείται προσεκτικός σχεδιασμός και συλλογική βούληση — από διοργανωτές, Δήμο, εμπόρους και πολίτες. Η απόφαση για το μέλλον του πρέπει να παρθεί με βάση την πραγματικότητα που βλέπουμε σήμερα: μικρότερο, διαφορετικό, αλλά όχι κατ’ ανάγκη καταδικασμένο. Και κυρίως με το ντόπιο στοιχείο «μέσα και όχι απέναντι»
