Στην αποκριάτικη παρέλαση των Σοφάδων το απόγευμα της Κυριακής, καταγράφηκε ένα περιστατικό που δεν μπορεί να περάσει ως «λεπτομέρεια».
Παραδοσιακό συγκρότημα από τα Σκόπια που φιλοξενήθηκε στην περιοχή, παρέλασε κρατώντας πανό όπου η χώρα προέλευσης αναγραφόταν απλώς ως «Macedonia» — και όχι με τη διεθνώς αναγνωρισμένη ονομασία Βόρεια Μακεδονία (Notrh Macedonia). Το Kavadarci (Καβάνταρτσι) που βλέπετε στη φωτογραφία είναι το όνομα της πόλης.
Δεν πρόκειται για σημειολογική αστοχία. Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια. Δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Σε ένα ζήτημα με ιδιαίτερη ευαισθησία για την ελληνική κοινωνία, η δημόσια χρήση μη αναγνωρισμένης ονομασίας δεν είναι αθώα. Είναι πολιτική δήλωση — ιδίως όταν προβάλλεται σε επίσημη εκδήλωση, ενώπιον πολιτών και αρχών. Διότι το ξένο συγκρότημα πέρασε μπροστά από τρεις βουλευτές, πολιτευτές και τη Δημοτική Αρχή που είχε την ευθύνη της διοργάνωσης. Ο ελάχιστος σεβασμός που οφείλεται είναι η τήρηση των διεθνών συμφωνιών και της επίσημης ονοματολογίας. Όχι «ερμηνείες», όχι «χαλαρές αποδόσεις».
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν ήταν το πανό. Ήταν η σιωπή. Ουδείς δεν αντέδρασε, δεν διευκρίνισε, δεν ζήτησε διόρθωση. Κανείς δεν το είδε; Στο όνομα του να «μη χαλάσει το κλίμα», το ζήτημα απλώς αποσιωπήθηκε. Έγινε γαργάρα. Όμως ο σεβασμός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο που το θυμόμαστε μόνο όταν βολεύει. Είναι υποχρέωση.
Η φιλοξενία δεν ταυτίζεται με την ανοχή στην αυθαιρεσία. Ο πολιτισμός δεν είναι άλλοθι για ασάφειες. Και η αποφυγή «έντασης» δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός αποσιώπησης όταν το δημόσιο μήνυμα είναι σαφές και προβληματικό.
Το μήνυμα δεν μπορεί να είναι ότι «όλα επιτρέπονται», παίρνοντας την εύκολη λύση «να κοιτάμε αλλού».
Ποιος ενέκρινε την εμφάνιση του πανό; Γιατί δεν ζητήθηκε η απόσυρση; Και κυρίως: ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην ευγένεια και την αδιαφορία; Και άντε, αυτοί στα μουλωχτά το σήκωσαν. Κανείς δεν βρέθηκε να πει μια κουβέντα;
Οι γιορτές ενώνουν όταν στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό. Χωρίς αυτόν, η λάμψη τους θαμπώνει
