«Η αγρότισσα δεν θέλει μνημόσυνα. Να ζήσει θέλει»

Το 2026 ανακηρύχθηκε Διεθνές Έτος της Γυναίκας Αγρότισσας. Της αφιέρωσαν μια χρονιά. Της χρωστάνε μια ζωή.

Τη γυναίκα που καλλιεργεί τη γη, φροντίζει τα ζώα, κρατά ζωντανή την ύπαιθρο, μεγαλώνει παιδιά και δουλεύει από χάραμα ως το μαύρο σκοτάδι. Χωρίς ωράριο. Χωρίς αργίες. Χωρίς άδειες. Χωρίς εξασφαλισμένο εισόδημα.

Το σύστημα θυμήθηκε να την τιμήσει.

Τι συγκινητικό.

Τι άκαιρο.

Τι υποκριτικό.

Γιατί την ίδια στιγμή, την ισοπεδώνει με δύο τρόπους:

Η ελληνίδα αγρότισσα παρακολουθεί αβοήθητη τα χρήματα που της αναλογούν να διασπαθίζονται.  Χαρακτηριστικό το παράδειγμα (απ τα φανερά σκάνδαλα) του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις «αγρότισσες του καναπέ» και μία μακριά ουρά χορτάτων που επικαλούνται το δικαίωμα της.. σιωπής. 

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η εμπορική συμφωνία MERKOSURE, γροθιά στο στομάχι ..

Η τιμή στα λόγια δεν πληρώνει το πετρέλαιο του τρακτέρ. Δεν αγοράζει λιπάσματα. Δεν καλύπτει το ρεύμα για την άρδευση. Δεν αποζημιώνει τον κόπο που χάθηκε. Και δεν γεμίζει το τραπέζι της αγρότισσας, αυτής που ταΐζει όλους τους άλλους.

Από το χωράφι ως το ράφι, κάποιος θησαυρίζει. Δεν είναι αυτή.

Ας είμαστε ειλικρινείς: αν ο παραγωγός παράγει ακριβά και πουλάει φθηνά, κι αν παρ' όλα αυτά ο καταναλωτής δεν αντέχει να αγοράσει, τότε κάποιος τρίτος πλουτίζει πάνω στην ανάγκη και των δύο.

Ποιος; Κάποιος που δεν οργώνει, δεν ποτίζει, δεν ξενυχτά.

Απαιτούνται έλεγχοι. Τιμωρία στις αθέμιτες πρακτικές. Διαφάνεια. Δίκαιες συμφωνίες. Γιατί το φαγητό δεν είναι εμπόρευμα για κερδοσκοπία. Είναι βιολογική ανάγκη.

Πόσους ρόλους πρέπει να αντέξει ακόμα η αγρότισσα;

Εργάτρια. Διευθύντρια παραγωγής. Νοικοκυρά. Τροφός. Νοσηλεύτρια. Δασκάλα. Φύλακας γνώσης αιώνων. Θεματοφύλακας σπόρων, γης, παράδοσης.

Πόσες από αυτές τις ώρες πληρώνονται; Πόσες ασφαλίζονται; Πόσες τής δίνουν δικαίωμα λόγου στον αγροδιατροφικό τομέα;

Σχεδόν καμία.

Η ισότητα δεν υπογράφεται σε διακηρύξεις. Κερδίζεται όταν η γυναίκα έχει λόγο, πρόσβαση στους πόρους και δικαίωμα να ζήσει αξιοπρεπώς από τον ιδρώτα της. Όλα τα άλλα είναι να 'χαμε να λέγαμε.

«Τιμώ την αγρότισσα» σημαίνει:

Δίκαιο εισόδημα, όχι αγώνας επιβίωσης.

Ανάσα στο κόστος. Έμπρακτα. Σε ενέργεια, καύσιμα, λιπάσματα, νερό.

Αξιοπρεπής θέση στην αγορά.

Γη και ύδωρ. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει αύριο.

Ασφάλιση, εκπαίδευση, χρηματοδότηση, λόγος στις αποφάσεις.

Χωριά ζωντανά. Σχολεία, γιατροί, δρόμοι, προοπτική.

Δεν αρκεί να της λέμε «μείνε στον τόπο σου». Πρέπει να της δώσουμε λόγο να θέλει να μείνει. Κι αυτό γίνεται με πολιτικές.

Αντιπλημμυρικά έργα 

Ικανές καλύψεις ΕΛΓΑ

Απλοποίηση διαδικασιών συμμετοχής στα επενδυτικά προγράμματα. 

Το στοίχημα του 2026

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε το 2026 Διεθνές Έτος της Γυναίκας Αγρότισσας. Ωραία. Και λοιπόν;

Είναι 15 Οκτώβρη και δεν έχει αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά της προς το καλύτερο. 

Περισσότερο με συμβολική ταφόπλακα στη ζωή της μοιάζει, παρά με τιμή.

Η αγρότισσα δεν χρειάζεται να της θυμίζουμε πόσο πολύτιμη είναι. Το ξέρει. Τρέχει μαραθώνιο κάθε μέρα ενώ η ζωή της αφυδατώνεται όλο και περισσότερο.

Και στερεύει.

Όμως το τίμημα δεν θα το πληρώσει μόνο η αγρότισσα.

Θα το πληρώσουμε όλοι. Ακριβά.