Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής
Ζούμε σε «ζαλισμένη εποχή». Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτά που ακούμε την μια στιγμή ανατρέπονται την επόμενη.
Για παράδειγμα, αυτοθαυμάζεται η κυβέρνηση για τις συμφωνίες εξορύξεων υδρογονανθράκων, όταν ήταν η ίδια που, λίγο πριν, τις είχε απορρίψει και επέμενε μονοθεματικά στην «πράσινη ανάπτυξη». Μια ανάπτυξη που ποτέ δεν ήταν «πράσινη», αφού η περιβαλλοντική καταστροφή είναι τεράστιακαι ο στόχος της φθηνής ενέργειας ανύπαρκτος.
Στήριξη της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, επαίρεται από την μία, και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για την κατηγοριοποίηση και ιδιωτικοποίηση των σχολείων και των πανεπιστημίων, από την άλλη.
Κάτι ανάλογο εφαρμόζει και στην υγεία. Έχεις χρήματα για να πληρώσεις, έχεις υγεία!
Πριν λίγες μέρες, γεμίσαμε υπερηφάνεια και «σηκωθήκαμε» λίγο ψηλότερα, αντικρύζοντας την «νεκρική παρέλαση του θριάμβου», κατά τον Μάνο Στεφανίδη, όταν εμφανίστηκε το οπτικό υλικό των 200 πατριωτών κομμουνιστών (και όχι μόνο μελών του ΚΚΕ) στην εκτέλεση της Καισαριανής. Όμως για τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, καμία κουβέντα!!!
Τον Πόντιο ακτιβιστή Γιαϊλαλί, που μεγάλωσε ως Τούρκος πολίτης, υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό και μετά την αιχμαλωσία του από Κούρδους αντάρτες, ανακάλυψε τις ελληνικές του ρίζες, φυλακίστηκε και βασανίστηκε από το «δημοκρατικό» τουρκικό καθεστώς, αλλά κατόρθωσε και ήρθε στην Ελλάδα, καταγγέλλοντας ό,τι αποκρουστικό συμβαίνει εκεί, εμείς τον ετοιμάζουμε «πεσκέσι», με απέλαση, μη διαταράσσοντας τα «ήρεμα νερά» με την γείτονά μας!!!
Η «ανεξάρτητη» και «αδέκαστη» Δικαιοσύνη, με την διορισμένη διοίκησή της και τις επιλεκτικές της ενέργειες (Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, «κιβωτός του κόσμου», κλπ.), δεν είναι μια αντίφαση;
Υπάρχουν τόσα πολλά που «ουκ έστιν αριθμός».
Ίσως η πιο τραγική αντίφαση να είναι η καθημερινότητα. Μας βομβαρδίζουν με αριθμούς και στοιχεία για την βελτίωση της οικονομίας και την δήθεν έξοδό μας από τα μνημόνια, ενώ όλοι μας ζούμε την τραγικότητα της επιβίωσης! Δεν αντιλαμβάνονται οι απόφοιτοι των Χάρβαρντ, όσα κατανοούν σήμερα και οι τελευταίοι απόφοιτοι του Δημοτικού, ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι…
Κοντολογίς, η ευθύνη μας δεν είναι απλά ο εντοπισμός των αντιφάσεων, αλλά με ευθυκρισία να τις καταγγέλλουμε και να τις καταδικάζουμε, μη υποκύπτοντας σε συναισθηματισμούς, φιλικές ή παραταξιακές παροτρύνσεις, ανεχόμενοι την υποκρισία τους. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι χάνεται η εμπιστοσύνη. Είναι θέμα αξιοπρέπειας η επαναφορά στην κανονικότητα: ισότητα, αλήθεια, δικαιοσύνη, δημοκρατία.
Ας μην ξεχάσουμε την ευκαιρία αντίδρασης στις αντιφάσεις με την συμμετοχή μας στην συγκέντρωση του Σαββάτου, 28-02-2026, στην μνήμη των προ τριετίας 57 ψυχών του εγκλήματος των Τεμπών.
